میدان نبرد

انگار ما آدما ساخته شدیم تا رنج بکشیم، شادی تنها یک لحظه است.
انگار تا رنج نبینی قدر یک لحظه شاد زیستن را نمیدانی.
نفهمیدم چرا اینگونه باید باشد رسم زمانه ، آیا ما خود این رنج ها را می آفرینم.
آیا ما خود رنج کشیدن را دوست داریم؟آیا می توانیم بی خیال باشیم؟
آیا فراموشی برای از یاد بردن رنج هاست؟ آیا زمانی که شادیم رنج ها از زندگیمان رخت بر بسته اند یا آن ها را به فراموشی سپرده ایم؟
آفریده شده ایم تا بجنگیم یا زندگی کنیم؟ آیا زندگی میدان نبرد است؟ ار هست برای چه می جنگیم و با چه می جنگیم؟ ار هست چه کسی داند پیروز این میدان کیست؟